Frans Brugman woont op het platteland in Frankrijk. Af en toe luistert hij via de radio naar het nieuws uit Nederland. Vaak bekruipt hem dan een gevoel van ergernis.

Als je gedurende wat langere tijd de hectiek van het altijd drukke Nederland achter je gelaten hebt, dan begint er na verloop van tijd toch iets te knagen. Je vraagt je af of je wel genoeg op de hoogte blijft van het wereldgebeuren. Een beetje rust is prima, maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat je wereldvreemd wordt.

Franse streekkrant
Om die reden heb ik vanmorgen maar weer eens een Franse krant gekocht. In ons dorp heb je de keuze uit twee kranten. Het zijn allebei streekkranten en het nieuws bestaat hoofdzakelijk uit de uitslagen van de plaatselijke voetbalclubs, stakingen en wie er dood, geboren of getrouwd is. Verder heb je nog een pagina met landelijk nieuws, en helemaal achterin, tussen de kruiswoordpuzzel en de dagelijkse strip, bevindt zich nog een kolom met wereldnieuws.

Daarin las ik dat de nieuwe bussen en trams in Nederland steeds hoger worden, omdat de mensen langer worden. Kijk, dat weten jullie waarschijnlijk weer niet!

Oeverloos geouwehoer
Om toch een beetje op niveau te blijven met betrekking tot het wereldnieuws, luister ik af en toe naar de Nederlandse radio. Wat je daar af en toe aan oeverloos geouwehoer hoort, is werkelijk met geen pen te beschrijven. Zo viel ik laatst in een discussie, waarbij men zich af vroeg of je bij hevige sneeuwval wel of niet parkeergeld moet betalen. Parkeerwachters zouden immers alleen kunnen controleren of er wel een parkeerkaartje achter de voorruit ligt als ze eerst de ruit zouden schoonmaken.

Verschillende deskundigen en belanghebbenden kwamen bij deze discussie aan het woord, zonder dat iemand op het idee kwam om te zeggen dat je gewoon moet betalen. Je betaalt niet voor de controle maar voor het parkeren. Wees blij, zou ik zeggen, dat je in zo’n geval geen boete krijgt, omdat je je parkeerkaartje niet duidelijk zichtbaar achter de voorruit hebt gelegd. Je kan het misschien niet eens zijn met het parkeerbeleid, maar in dat geval zal je toch ander middelen moeten aanwenden.

Hetzelfde geldt voor het kopen van een treinkaartje. Laatst hoorde ik iemand verontwaardigd zeggen dat hij voor niets een treinkaartje had gekocht, omdat er helemaal geen controle was geweest. Het moet toch niet gekker worden.

Kersttoespraak
Een andere discussie die nu al een tijdje gaande is, gaat over de kersttoespraak van de koningin. Heeft ze nu wel of niet gelijk als ze vindt dat het toenemend gebruik van moderne media zoals Twitter, Hyves en Facebook een wezenlijk contact tussen mensen in de weg staat en bovendien het anonieme karakter daarvan mensen kan verleiden tot ongenuanceerde of ronduit kwetsende uitspraken. In haar kersttoespraak sprak de koningin haar angst uit voor een “vertwittering” van de samenleving. Prompt kwam er in de Nederlandse pers een discussie op gang of de koningin nog wel van deze tijd is.

Hoewel de reacties van de liefhebbers van bovengenoemde media qua toon en taalgebruik het gelijk van de koningin al op ondubbelzinnige wijze aantoonde, vond ik dat je daar niet helemaal op af mocht gaan. Het zijn immers niet altijd de slimste mensen die met ingezonden brieven reageren. Om die reden heb ik even de introductiepagina van Twitter opgezocht. Dat zijn immers, zo redeneerde ik, de mensen die uit idealisme en een streven naar een meer communicatieve samenleving zo'n medium hebben opgestart. Op de betreffende pagina  kun je een filmpje bekijken, waarin je het volgende te horen krijgt: ‘ Via de telefoon of e-mail zul je je vrienden niet zo snel vertellen wat je aan het doen bent. Dankzij Twitter kun je ze nu laten weten dat je gras aan het maaien, eten aan het koken of koffie aan het drinken bent…’ 

Naar mijn mening zegt dit wel genoeg en is verdere discussie overbodig. Geef mij die Franse streekkrant dan maar, dat gaat tenminste nog ergens over.

Over Frans Brugman
Zo'n 15 jaar geleden kochten we een huis in Fontenoy le Château, een dorp in de Franse Vogezen.
Er was een bakker, een slager, een kruidenier en een school, en dat is al heel wat voor een gemiddeld Frans dorp.

In die tijd werkte ik als free lance fotograaf voor verschillende tijdschriften. Soms was het druk, maar soms was ik een paar dagen vrij en dan wisten we niet hoe snel we naar Frankrijk moesten rijden.
Omdat ik door veranderingen in de tijdschriftenwereld langzaam aan minder werk kreeg, konden we steeds vaker in Frankrijk zijn.

Op het laatst had ik nog maar één reclamebureau als klant. Omdat het me niet verstandig leek ze te vertellen dat ik bijna steeds in Frankrijk verbleef en ze me voor het maken van een afspraak altijd op mijn mobiele telefoon belden, kon ik als ze een opdracht hadden altijd wel binnen een paar dagen in Nederland zijn.

Moeilijker werd het als ze een afspraak voor de volgende dag wilden maken. Dan zei ik maar dat ik het heel druk had, en probeerde de afspraak naar een later tijdstip te verschuiven,

Zo langzamerhand begon het natuurlijk wel een onhoudbare situatie te worden, en toen ik op een keer voor het maken van een foto van een theepot heen en weer naar Nederland ben gereden (totaal zo'n 1400 km.) besloot ik dat dit zo niet meer kon.

Toen ik 1,5 jaar geleden 65 jaar werd, besloot ik me voorgoed in Frankrijk te vestigen.
Het is natuurlijk altijd afwachten hoe dat bevalt. Van nature ben ik een beetje lui, maar gelukkig word je hier erg geholpen door de natuur, die hier en daar eens een boom laat omwaaien. Bovendien  moet het gras regelmatig worden gemaaid, er moet hout voor de kachel komen en het afgelopen jaar stortte een 2,5 meter hoge muur in, die de afscheiding van onze tuin met de straat vormt. Doorgaand verkeer was niet meer mogelijk, dus daar moest even flink wat werk verzet worden.

Als je naar zo'n stil Frans dorpje verhuist, zijn er natuurlijk altijd mensen die hun bedenkingen hebben. Opmerkingen als ‘wat moet je daar nou de hele tijd?’ en ‘je bent zo weer terug!’waren niet van de lucht. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik in het begin zelf ook wel eens mijn twijfels had.  Maar gaandeweg vond er een verschuiving in mijn denken plaats.

Hier werden ogenschijnlijk onbelangrijke voorvallen ineens belangrijk. Een buurvrouw die slakken
naar binnen haalde om ze op een bordje wat blaadjes sla te eten te geven en ze vervolgens naar een stil plekje bracht, waar veel voedsel was en niemand op ze kon trappen. De slagersvrouw die na jaren hard werken besluit om samen met haar man voor één keer een weekje naar de Middellandse Zee te rijden. Vlak voor aankomst gaat ze op haar bril zitten. Ze heeft de zee nooit kunnen zien, maar ze is samen met haar man toch nog een paar keer  met blote voeten het water in gelopen. Het is een heerlijke vakantie geweest.

Dit soort verhalen kunnen mij enorm boeien en al gauw heb ik besloten ze maar eens op te gaan schrijven. Elke maand stuur ik nu zo'n verhaaltje naar vrienden en kennissen in Nederland.

Natuurlijk moet je wel zorgen dat je een beetje op de hoogte blijft van het wereldgebeuren.
Elke morgen lees ik de WereldKrant en ik luister veel naar de radio. Soms vallen me dan dingen op waarbij ik het niet na kan laten er op te reageren. Vaak heeft het er mee te maken dat mensen een standpunt hebben, waar ze niet van af kunnen wijken en daardoor ook niet meer kunnen luisteren wat een ander nou eigenlijk te zeggen heeft.

Persoonlijk mag ik mensen graag een beetje prikkelen. Zo heb ik laatst ergens geschreven dat,
er niets leuker en nuttiger is dan hier en daar een knuppel in een hoenderhok, een steen in een rimpelloze vijver en wat onkruidzaad in een keurig aangeharkt tuintje te gooien. Natuurlijk zijn er dan altijd weer mensen die denken dat je dat allemaal letterlijk doet.

Heimelijk geniet ik wel van zo’n misverstand. Het voelt niet verkeerd om een beetje onbegrepen te zijn, want dat geeft je als mens toch ook weer het gevoel dat je uniek bent en dat willen we toch allemaal wel graag zijn?

Dankzij mijn verblijf in Frankrijk heb ik de afgelopen jaren ontdekt dat je juist door beperkingen  weer nieuwe lagen in jezelf kunt ontdekken en soms, al is het maar op bescheiden schaal, hier en daar ook nog wat invloed kunt uitoefenen. Het internet kan daarbij, mits goed gebruikt, een fantastisch hulpmiddel zijn.